Szacunek do tradycji
Przeglądałam dziś nagrania na YouTube i zauważyłam, jak wiele utworów ludowych publikowanych jest bez rzetelnego opisu. Często podaje się tylko nazwiska wykonawców, a o autorach tekstu, czy melodii nie ma ani słowa. A przecież to, że pieśń jest tradycyjna, nie znaczy, że jest niczyja.
Wiele pieśni ma konkretnych autorów. Czasem są znani z nazwiska, niektórzy żyją do dziś albo zmarli niedawno i pozostawili rodzinę. W dobie Internetu łatwo to można sprawdzić. Nawet jeśli autor nie jest znany, warto podać, kto daną pieśń nam przekazał. To kwestia szacunku i zwykłej uczciwości.
Piszę o tym, bo trafiłam na pieśni Marii Kozłowej, nagrane przez pewien dom kultury, gdzie nie podano źródła. Wiem dokładnie, że teksty ułożyła p. Kozłowa, bo uczyłam się ich bezpośrednio od autorki, zresztą ja je też nagrałam.
Podobnie jest z wytworami plastycznymi i wzorami haftów.
Dziwi mnie, że nawet osoby pracujące w instytucjach kultury nie zawsze przestrzegają tych podstawowych zasad i publikują materiały bez podania pełnej informacji dotyczącej źródła.
Podpisywanie twórców i źródeł zwiększa wiarygodność i profesjonalizm. Szacunek do tradycji zaczyna się od podania nazwiska twórcy. Zdjęcie przedstawia wycinankę, którą w 1992 r. wykonała dla mnie pani Maria Kozłowa.
