Po opublikowaniu mojego tekstu o pieśniach regionalnych, rozpętała się niezła dyskusja. Chociaż ani słowem nie wspomniałam o Tarnobrzegu, część Tarnobrzeżan oburzyła się, że łączę kulturę lasowiacką z Tarnobrzegiem, a przecież Tarnobrzeg to miasto, a nie wieś. Ktoś nawet rzucił, że legendarna pani Maria Kozłowa, o której wspomniałam w poście, wcale nie była z Tarnobrzega.
No cóż,…ja też nie urodziłam się w Tarnobrzegu, ani w żadnej pobliskiej miejscowości, a kulturą lasowiacką zajmuję się już przeszło czterdzieści lat. Ale to inna sprawa, wróćmy do tematu. Spójrzmy prawdzie w oczy. Przecież Tarnobrzeg nie wyrósł w szczerym polu. Dzisiejsze osiedla tarnobrzeskie, takie jak Miechocin, Dzików, Mokrzyszów, Wielowieś, to dawne rdzenne wsie, gdzie tętniło życie lasowiackie. A skądinąd pani Maria Kozłowa urodziła się w Machowie, na terenie, który dzisiaj jest częścią naszego miasta.
Większość z dzisiejszych Tarnobrzeżan ma w rodzinie korzenie z okolicznych wsi. Przybyli tu – albo ich rodzice, czy dziadkowie – w czasach siarki, kiedy Machów i inne miejscowości musiały ustąpić miejsca kopalni, a ludzie szukali nowego domu.
Tym bardziej dziwi, że w Tarnobrzegu wciąż tak wiele osób wstydzi się mówić o kulturze lasowiackiej. Paradoks polega na tym, że inne miasta i tamtejsze muzea – jak choćby Sandomierz, Stalowa Wola czy Kolbuszowa – wcale się jej nie wstydzą, a wręcz przeciwnie: z dumą korzystają z dziedzictwa pani Marii Kozłowej i całej lasowiackiej tradycji.
Mówienie więc, że Tarnobrzeg nie ma nic wspólnego z Lasowiakami, to odcinanie się od własnej historii. To, że mieszkamy w mieście, nie znaczy, że nagle zmieniliśmy DNA. Pielęgnowanie tej kultury to żaden obciach, ale powód do dumy, a nawet swego rodzaju obowiązek każdego, kto urodził się na tej ziemi.
